Amal, Risk & Safety Manager
Al 15 jaar waakt Amal Kammachi over de veiligheid van het tramnet als Risk & Safety Manager. Een centrale rol, waarbij zowel analyse als terreinwerk en collectieve samenwerking komt kijken. “Mijn job bestaat erin om samen met de medewerkers ongevallen te analyseren en concrete verbeterpunten te identificeren om de spoorveiligheid op ons net te versterken, onder meer in het kader van herinrichtingsprojecten,” legt ze uit. “Ik werk samen met tal van partners, zowel binnen de BUT als binnen de hele MIVB, en ook met externe partners zoals Brussel Mobiliteit. Ik ben veel onderweg tussen de verschillende tramsites en op ons net, wat de functie erg dynamisch maakt.”
Dat permanente contact met het terrein en de teams motiveert haar. “Het is een job waarbij je enorm veel mensen ontmoet. En zelfs na 15 jaar blijft ze evolueren. Je hebt nooit het gevoel twee keer hetzelfde te doen.”
Dat Amal voor een technische richting koos, heeft ook te maken met haar familiale omgeving. Ze is de jongste van een gezin met vijf kinderen, waarvan er vier ingenieursstudies volgden. “Er is een groot leeftijdsverschil met mijn broers en zussen. Als kind zag ik hen veel studeren. Het leek me vanzelfsprekend om dezelfde weg te volgen.” In het secundair onderwijs kiest ze voor wiskunde en wetenschappen.
Bij de keuze van haar hogere studies maakte een gesprek met een van haar broers het verschil: “Hij legde me uit dat het ingenieursberoep heel breed is: je kunt een algemeen traject volgen en je specialisatie gaandeweg verfijnen. Dat stelde me gerust, zeker omdat jongeren op hun achttiende niet altijd weten welke richting ze uit willen. Daarom koos ik, net als hij, voor industriële ingenieursstudies elektromechanica.”
Aan de ECAM volgt Amal les in overwegend mannelijke auditoria, wat je wel vaker ziet in technische opleidingen. Ook nu stelt ze vast dat daar doorheen de jaren weinig verandering in is gekomen. “Ook vandaag trekken wetenschappelijke en technische studies nog steeds meer mannen dan vrouwen aan, terwijl de competenties bij beiden wel degelijk aanwezig zijn.”
In haar professionele leven wordt Amal vaak met dezelfde uitdaging geconfronteerd: durven haar plaats opeisen tijdens vergaderingen. “Vrouwen zijn vaak erg beleefd. Ze laten anderen aan het woord. Mannen nemen het woord… en houden het soms ook. Je moet leren je op een zachte manier te laten gelden.” Een vaardigheid die ze al doende heeft ontwikkeld: gesprekken kaderen, iedereen aan het woord laten en mensen aanmoedigen die niet durven spreken. “Sommige mensen hebben uitstekende ideeën maar durven ze niet te uiten. Dat advies geldt trouwens ook voor een jonge collega die net begint, ongeacht hun gender.”
De clichés kloppen niet: het ingenieursberoep is niet louter een kwestie van cijfers en berekeningen. “Men denkt vaak dat je als expert in je hoekje zit. In werkelijkheid moet je over een sterke sociale vaardigheid beschikken. Je ontmoet veel mensen, je gaat het terrein op en je probeert uiteenlopende standpunten te verzoenen om uiteindelijk oplossingen te vinden die in de praktijk kunnen worden toegepast.”
Haar boodschap aan jonge vrouwen die nog twijfelen om voor de wetenschappen te kiezen, is duidelijk: “Als een jongen het kan, kan een meisje het ook."
Trots op haar parcours vat Amal de sleutels samen om je te ontplooien in een technisch beroep: respect, vertrouwen en zelfbevestiging. “Ga het terrein op, stel je vragen - elke vraag is het waard om gesteld te worden -, bouw je mening op en neem het woord. Je moet je plaats vinden. Dat vraagt tijd, maar het is voor iedereen haalbaar.
